Islamisme
Uit Bilgibog
Islamisme (ook wel moslimfundamentalisme genoemd) is een fundamentalistische stroming binnen de islam. Islamisme is een klasse die de arbeidersklasse probeert te beinvloeden. Als die klasse daarin slaagt leidt ze de arbeiders in de richting van hetzij zinloze en rampzalige avontueren hetzij in de richting van reactionaire capitulatie aan het bestaande systeem. Vaak wordt de eerste mogelijkheid gevolgd door de tweede.
Inhoud |
Ontstaan
Het moslimfundamentalisme is een antwoord op de grieven van onderdrukten, als reactie op bijvoorbeeld racisme op nationaal niveau en als reactie tegen bijvoorbeeld de bezetters op internationaal niveau.
Sinds de Iraanse Revolutie is ideologisch gezien geen alternatief in het Midden-Oosten, het vacuum op links is ideologisch gevuld door door islamisten. Zij namen de vragen en grieven van de verdrukten serieus, toonden zich bereid al dan niet op juiste strijdwijze namens en met de verdrukten verzet te leveren.
Nationaal gezien is ook amper alternatief in de discussie over het vluchtelingenbeleid en het racisme. De ijkpunten van het debat over thema's met betrekking tot allochtonen zijn al met Frits Bolkestein naar rechts getrokken. Sinds Pim Fortuyn en 11 september is dat definitief gebeurd.
Gevestigde alternatieven die worden genoemd zijn spreiding, integratie en harde asielprocedures. Deze alternatieven breken echter de solidariteit en zouden racistisch kunnen zijn omdat juist een opeenhoping van politieke en economische achterstanden door neo-liberaal beleid de oorzaak zou zijn. Door de slachtoffers van neo-liberaal beleid bijvoorbeeld te spreiden krijgen de slachtoffers de schuld. Bovendien is spreiden op etniciteit racistisch.
Ontstaan in het Midden-Oosten
Sinds de verovering van de Bengalen door de Britten in 1757 en Napoleons invasie in Egypte in 1798 hebben Westerse machten een bloedige geschiedenis van imperialisme in het Midden-Oosten. In plaats van verzet zijn Arabische leiders altijd door het stof gegaan voor de buitenlandse machten.
Volgens de islamisten was dit het gevolg van een corrupte levenswijze. Daarom pleiten ze voor een terugkeer naar de 'ware' islam. Daarmee bedoelen ze niet de traditie van de afgelopen eeuwen, maar in feite een nieuwe samenleving die islamitische waarden combineert met de moderne technologie en wetenschap.
Daarmee geeft het islamisme uiting aan de woede en frustraties die er onder veel moslims leven, maar geen oplossing voor hun problemen. Voor islamisten is imperialisme immers een kwestie van westerse cultuur in plaats van materiele uitbuiting die leidt tot oorlog en armoede. Daarom kunnen ze geen uitweg bieden uit de crisis die het Midden-Oosten in zijn greep houdt. Dit leidt ertoe dat er telkens sociale explosies zijn die eindigen in een teleurstelling.
Toen de nationalistische regimes in het Midden-Oosten zich verzoenden met de neo-liberale wereldorde en de bondgenoten van het imperialisme werden raakte ook links in het diskrediet. Dit creeerde een vacuum dat door het islamisme gevuld werd. Bovendien heeft het onvermogen van links om de tegenstellingen van het islamisme te begrijpen islamisten in de kaart gespeeld. Een groot deel van links gaf bijvoorbeeld de Iraanse Revolutie kritiekloze steun omdat ze anti-imperialistisch en dus progressief zou zijn.
Fascisme
De houding van islamisten sloeg later om en de islamisten worden gezien als de nieuwe fascisten. Howel islamisme een kleinburgerlijke basis heeft zoals klassiek fascisme, is het geen fascisme. Immers ook het jacobinisme (leiders Franse revolutie), het nationalisme in de derde wereld, het maoïsme, het stalinisme en het peronisme hebben een kleinburgerlijke klassenbasis. Kleinburgerlijke bwegingen worden alleen fascistisch als zij op een bepaald punt in de klassenstrijd opkomen en een specifieke rol spelen. Die rol is het mobilseren van de kleinburgerij, maar ook het gebruiken van hun frustraties over wat de crisis in het systeem hun heeft aangedaan en het veranderen van de kleinburgerij in georganiseerde knokploegen die in opdracht van de kapitalisten de arbeidersorganisatie kapot maken. De islamistische bewegingen spelen een andere rol. Ze zijn in staat anti-imperialistisch verzet te organisren, ze kunnen in verzet komen met geweld tegen een staat zoals fascistische organisatie dat zelden doen. Ze voeren strijd en leuzen die belangrijke kapitalistische belangen nationaal en internationaal in problemen hebben gebracht of brengen.
Ethiek
De islamisten vechten ook tegen secularisme, vrouwenrechten en homorechten. Dit komt door de klassenbasis van het islamisme: de kleinburgerij kan geen onafhankelijke consistente koers varen. Deze is gevangen tussen conservatief terug verlangen naar het verleden en het profiteren van radicale veranderingen.
Leiding nodig
De islamisten komen op temidden van grote maatschappelijke groepen die lijden onder deze maatschappij. Hun opstandige gevoelens kunnen worden aangeboord voor progressieve doeleinden mits opkomende arbeidersstrijd daar leiding aan kan geven. Zelfs als er geen opleving van strijd is, kunnen veel mensen die zich aangetrokken voelen tot radicale versies van het islamisme worden beinvloedt om alle vormen van islamisme te combineren met de bereidwilligheid om individuele islamisten te betrekken bij werkelijk radicale vormen van strijd tegen imperialisme en racisme.
Bestrijding
Als mensen zich emanciperen kunnen ze afstand nemen van islamisme.
De eerste stappen van de onderdrukten tot emancipatie is echter niet de hoofddoeken verbieden, spreiden of gedwongen integratie. Mensen moeten zichzelf emanciperen. Het juist nu dragen van een hoofddoek is het begin van emancipatie. De eerste stap voor onderdrukten tot emancipatie is het zelf opnieuw herontdekken van de eigen culturele identiteit.
Emancipatie gaat niet vanzelf want mensen moeten breken met de bestaande ideeen van de heersende klasse. Hiervoor is een discussie over het alternatief en de strijdwijze nodig. Door te luisteren naar elkaar. Hierbinnen breken mensen met hun ideeen.
In de tijden van pogroms van de tsaar zaten joden in leidinggevende posities van de bolsjewieken, om verzet te leveren tegen de tsaar. Deze methode wordt nu ook gebruikt: de anti-oorlogsbeweging in Engeland wordt bijvoorbeeld geleidt door een moslima.
Een gebrek aan een alternatief welk de vragen en woede van de onderdrukten niet serieus neemt zal de onderdrukten geen alternatief laten dan fundamentalisme.
