Jacobus van 't Hoff
Uit Bilgibog
Jacobus Henricus (Jacobus) van 't Hoff (Rotterdam 30 augustus 1852 - Steglitz, Duitsland 1 maart 1911) is een van de beroemdste Nederlandse scheikundigen. Hij kreeg in 1901 als eerste chemicus de Nobelprijs voor scheikunde uitgereikt.
Zijn vader was burgemeester en arts in het plaatsje Groote Lindt dat later bij de plaats Zwijndrecht is gevoegd.
Op aanraden van de hoofdonderwijzer van de basisschool ging de getalenteerde Henry naar de HBS (hogere burgerschool) in Rotterdam. Dat was in die tijd een beetje bijzonder want de goede leerlingen gingen destijds eerder naar het gymnasium. Waarschijnlijk is de keuze voor de HBS ingegeven omdat daar het beste onderwijs in de natuurwetenschappen werd gegeven. Op de HBS was zijn onderzoeksdrang zo groot dat hij met enkele kameraden tijdens het weekeinde inbrak om op school scheikundeproeven te doen.
Via de polytechnische school in Delft, de Universiteit Leiden en een kort verblijf in Bonn, waar hij diep onder de indruk raakt van de grote meesters van de organische chemie, Friedrich Kekulé, studeert hij in 1873 in Utrecht af.
Zijn ster breekt echter door met een publicatie van elf bladzijden.
Vanaf 1878 is hij hoogleraar chemie, mineralogie en geologie aan de Universiteit van Amsterdam. Hier publiceert hij in 1884 zijn belangrijkste overzichtswerk, Etudes de dynamique chimique. In het tweede deel van dit werk behandelt hij het chemische evenwicht. Hierbij formuleert hij voor alle evenwichtssystemen het 'principe van de kleinste dwang'. Dit principe kan als volgt geformuleerd worden: als een dynamische evenwicht verstoord wordt, zal die chemische reactie in het voordeel zijn die de verstoring tegenwerkt.
Met deze redenering is de invloed van verstoring op een chemische evenwicht goed te verklaren.
| Bron(nen): |
De tekst op deze pagina is voor een deel afkomstig van:
|
